Has anyone seen peace?

Here is the thing, as probably most of us are, I am afraid of war. Images of misery, injustice, suffering and hatred are poured all over the world on a daily basis. Most of us are familiar with many war related terms and issues. For me these are images and stories. For others it is a daily reality. The world knows war. The world knows it well. Yesterday it hit me. What does peace look like? Is it merely the absence of conflict? If so, do I live in peace? Or is my peace merely sustaining someone else's war?
What is peace?

A vicious circle is sustaining itself by the constant advertising of war. I know what war looks like. That's why I fear war. Since my peace is causing war elsewhere my peace is not peace. My peace is also war. War with consequences elsewhere. In order to begin breaking this circle I want to see peace. Real peace. Fair and balanced. With my brain washed clean I find myself struggling trying to envision peace. Peace is not a bunch of signatures on the next negotiated document. Peace is not negotiable. Peace is not the freedom to feel secure in a world that is far from safe. Freedom is not measured by the amount of products one can consume. Peace is never causing war.

As you see it is quite clear to me what peace is not. Peace has no checkpoints nor peace keepers. Peace does not need to be kept. Peace is ours. Keeping the peace is like keeping ones heart. The only reason for keeping peace is fear of losing it. Peace does not come from fear. This way peace will create more conflict. Keeping peace means losing it. Losing peace will result in more war.

Losing war is to win peace. I want to lose war. Rigged wargames do not lead to peace. Peace does not need to be led nor enforced and there is no roadmap to it. Duality of inner and outer peace makes it hard to see the connection between the two. However I do not believe there is such a thing as inner war. Inner struggle, yes, inner war, I don't think so. War is not human nature. I will not give in to the idea that mankind is evil in itself. Peace is human nature. Always has been, always is and always will be. There is no inner or outer peace. They are the same.

Has anyone seen peace?

The silenced majority

It is time for the good guys to take center stage and make a stand against the corruption and injustice by the few that should have served the many. As more and more people are waking up to the scale and magnitude of all the lies, spin and propaganda we have to re-think and restructure the society we, the silenced majority , want to manifest. We should not in any way rely on the mainstream establishment in both media and politics but need to become the mainstream ourselves instead. Take the power back. As the 911 lies are beginning to be publicly exposed we must keep our focus on the bigger picture. Don't get me wrong I do not, I repeat, I do not know or see the big picture but I am putting together pieces of a puzzle that is huge and mind-boggling. Connecting the dots can literally drive you crazy.

Let us truly and righteously honor the victims of 911 and of this bogus war on terror by making sure we don't all just follow the program thinking we've found the truth. Let's be humble and calm in our approach, hard as that may be. I can not help get the feeling that 911 Truth coming out is simply the next step in the evildoer's agenda and that September 11 Truth is merely scratching the surface.

Here's is what I believe to be a part of this twisted reality:

There is a small international group of people that are infiltrated into power structures all over the world. Some call them the Illuminati, others say ' evildoer's is a more appropriate term. They control the world through the banking system they created centuries ago. They are connected though many families and societies, visible as well as secretive. The symbol for this power structure is familiar to all Americans since it is on the one-dollar bill. The pyramid with the loose capstone. So basically no one knows who is on top. Their symbolism is surrounding us all over the place once you notice them. I gratefully revere to David Icke's work and website and urge you all if you haven't already to download one of his amazing lectures on this matter. And please dear friends don't stop watching because you can't get over his reptilian theory. His work is far too important to just be ridiculed and dismissed because of that. Hear him out.

We are in for stormy weather. On one hand I can't wait to see the next turn of events and on the other hand I can't take the necessary precautions for emergencies because I have no way of knowing what will happen. It will be a rocky ride one way or the other and I feel I should be doing more but don't. So does that make me ignorant, foolish, lazy or just ambivalent? I don't know anymore these days.

Contaminated Information

Why am I reading this

Why is this on television?

What’s the purpose of letting us know?

What does the big picture show

Contaminated information

Tainted from above

This passes for fact if you don’t see

It’s meant to manipulate you and me

Endless streams of poisoned spin

To justify wars no army can win

Creating enemies on the outside

While the inner circle plot their genocide

Will it be a world wide war

Can we avoid that anymore?

It seems as if the Earth is doomed

On the threshold I hold my breath

Still I hold a sense of hope

One that’s strong and will not fold

I know things look hopeless even grim

A spark of hope has let me in

Hope based on intuition

For this I have no prove

Intuition guides me towards what’s real

How is this? How does it feel?

Contaminated information

I use to fuel my spirits motivation

Convulsions of what use to be

Subsiding for planetary destiny

We live in times long prophesied

The rebirth to our cosmic state

Restores the human family

The end of history is what shall be

My name isn't even Richard

Well, in case you didn't notice: my new blog is full of old stuff. Most of it was written months if not years ago. Please forgive me I know not what to say sometimes. When I walk the wire I am wired. Right now I feel more like a clown that is slightly down. And this is supposedly my safe and sane situation. I can see the wire swinging at the top of the circus tent but have no intention of climbing the ladder since I will most likely fall down once more.

The tigers have just left the ring as I see the elephants approach. To see an elephant is normal for me even in an unsuspected place or room. The pink one I saw earlier has either disappeared or shifted colour to integrate with the other elephants in the circus.

Ever since I have decided not to walk the wire and retire from being an acrobat I am working on an act as a juggler. I am not very good at it yet but have found an interesting form of juggling. Since I was declared nuts by some I decided it would be appropriate for me to juggle with nuts. So my comeback in the show will be as a nut-juggler. I even have a little case to put my nuts in: my nut case.

The circus director, Edward Zaag is a sad, bitter man with a serious drinking problem. His enthusiasm during the show is completely fake and after the show he goes back to abusing the animals and shouting at his wife and child.

I will leave the circus one day. If it weren't for that nasty contract I signed I would have been out of here a long time ago. So in the meanwhile I juggle the nuts from my nut case and stay away from acrobatics. Flying High my act was called and my circus name used to be Ridiculously Risky Richard.... My name isn't even Richard, it is Dimitri Kalubatjenko but my boss keeps ridiculing that and gave me my circus alias.

There was an attack on the circus last year by a group of activists who attempted to set the animals free. Not a bad idea, however it was rather silly of them to start with the tigers. Only two of them survived.....

Anyway, if you like an old fashioned, outdated circus show come see Circus Zaag. If you don't then please don't. It is horrible, cruel, sad and definitely not worth the time or money.

Until I start to juggle with my nuts of course!

Nooit of nu?

Discipline schijnt het te heten. Je weet wel, iets doorzetten zonder er erg veel zin in te hebben. Alleen het spellen van dat woord kost me al moeite, laat staan het toepassen er van. Maar de ervaring leert me dat als ik maar gewoon begin wat woorden op mijn platte scherm te plaatsten er meestal wel een samenhangend verhaal uitrolt. Zie hier, pure gebakken lucht en nu reeds vijf regels. Mocht je je storen aan deze loze woorden dan wijs ik je op het rode kruis rechts bovenaan je scherm. Tja, nu bereik ik het punt waarin het handig is een thema of onderwerp te vinden voor dit artikel. Mijn verhalen over Jottem die ook op dit blog staan zijn nog lang niet af maar daar wil ik het vandaag niet over hebben. Vandaag wil ik het hebben over: vandaag. Je weet wel die dag tussen gisteren en morgen in. Die dag die er altijd is maar nooit was of zal zijn. Nu dus. Maar wat is nu? Nu is niet vandaag omdat vandaag langer is dan nu. Vanmorgen was vandaag maar is geen nu. Sterker nog zodra ik het korte woord 'nu' schrijf is het al niet meer. Vast voer voor filosofen.

Over filosofen gesproken, een tijdje terug liep ik in een sjieke buurt naast het Vondelpark en zag daar een filosofen cafe. Moest even grinniken toen ik me probeerde voor te stellen hoe het er daar aan toe zou gaan. Filosofie en alcohol gaat wel vaker samen maar dit was zelfs een speciale kroeg voor levensvragen. Zou men daar dan wel echt dronken kunnen worden? "Mag ik 1 bier alstublieft" "Ahhh ja bier, blijft een enigma hoe men al brouwend deze geel witte drank voorziet van die subtiele manier om dingen te doen lijken zoals ze kunnen zijn niet?" "DONDER OP MAN ik wil een biertje!" "Jajaja precies, maar wil het biertje dat ik zal tappen u? "Aaaaaarrgghhh! Ik ben weg hier wat een kutkroeg!"

Kijk zie je, als ik maar door schrijf. Nu schrijf ik, gisteren schreef ik en als ik me niet vergis schrijf ik morgen weer. Maar uiteindelijk is er alleen nu en heb ik moeite nu bij te houden voor het toen wordt. In feite ga ik nu naar Toscane. Ik ga niet binnenkort nee ik ga nu. Gisteren had ik op zijn hoogst kunnen gaan maar zelfs toen was ik nu gegaan.

Zal ik nu stoppen met dit vage verhaal of ben ik er nooit mee begonnen. Kan ook wachten tot straks, maar dat komt niet. Ach, ik heb de tijd. We hebben allemaal de tijd. 'Als je de tijd doodt dan doodt de tijd jou' is een waarheid als het opblazen van het WTC (of een koe; kies maar).

Gisteren was nu, nu is steeds heel even nu en straks wordt via nu uiteindelijk ook toen. Snapt u het nog? Als ik straks nu snap weet ik het gisteren nu

Moet je na gaan, ik heb nog niet eens geblowd. Als ik stoned ben kan ik dit soort dingen ook helemaal niet meer opschrijven maar heb ik wel de indruk dat ik er meer van snap. Mocht ik al iets schrijven na een jointje over dit thema dan is het vast iets in de trant van: Morgen is net zo nu als gisteren

Da's meer iets voor Loesje en niet voor een langer verhaal. Maar in alle eerlijkheid is het wel helder en simpeler dan dit gelul. Nu licht ik het allemaal toe terwijl daar na een lekker wietje de noodzaak helemaal niet aanwezig is dit te doen. De wil dus ook niet. Vandaar dat ik vooral in de ochtend en middag schrijf. Stoned kom ik tot zinnen als:

Na het leven is gelijk aan na de dood
Als je dood gaat ben je dood
Als je leeft ga je dood terwijl je leeft
Als je dood bent ga je leven

Absoluut een doordenker en een tikje vaag maar dingen die niemand echt kraakhelder kan aantonen zijn alleen maar op zo'n manier te omschrijven. Nu ik er over nadenk, die vier zinnen gaan verder dan alle uitleg en semi-diepgang van deze post. Ik zou de eer aan mezelf kunnen houden en hier kunnen stoppen met schrijven maar mijn minimale gevoel voor discipline staat dat nog even niet toe; sorry. Dit is net als jammen met een band. Zoeken, zoeken, zoeken en dan even gaan als een Space Shuttle.

EINDE DISCIPLINE

Ineens wel

Zag dit franse plaatje en heb al een uur niet meer gerookt.....

Jottem is verknipt!

Zijn mooie, grote flappers zien er uit alsof hij verkeerd uit de wasmachine is komen stappen. Die waaierige oren van hem lijken nu verknipt door een pseudo-modernistische mode-kapper met een slecht idee. Maar het kon niet anders verdomme, er was geen alternatief. Het groeit wel weer aan zeg ik tegen hem maar het is alsof hij het weet: Van die wandeling, die mooie herfstwandeling door dat schitterende bos. Het bos meesmokkelen in zijn oren dat is wat hij dacht.


Ik neem het mee, mee naar huis dan staan die mooie bomen thuis!

Het bos bleek te groot maar de getuige van zijn plan lag verankerd in zijn oren en bleek onaantastbaar zelfs met kam. Ik had geen alternatief, het werd de keukenschaar. Mijn makker stribbelde heel even tegen maar zag de onmogelijkheid van zijn initiatief en gaf de klitten en distels prijs.

Voor deze keer, volgende keer probeert hij het vast met zijn staart!

Het M.A.D. principe

Soms valt het leven niet mee. Dat kan kortstondig zijn maar kan ook jaren aanhouden. In mijn geval was het laatste het geval. Ik groef mijn eigen valkuilen als het ware.

Toen ik een jaar of twintig was had ik mijn weg naar de coffeeshop gevonden. Langzaam maar zeker ging meer en meer van mijn persoonlijkheid in rook op. Nu, 20 jaar later, begrijp ik welke aspecten van het leven daarbij als eerste sneuvelden en welke het moeilijkst zijn om te herstellen. M.A.D. : Motivatie, Ambitie en Discipline.

Deze drie essentiële onderdelen van het bestaan zijn onmisbaar bij het manifesteren van de dingen, groot en klein, die je graag wilt ondernemen, ondergaan of bereiken. Ambitie is het idee, de droom, het doel en is de simpelste van de drie onderdelen van M.A.D. Ambitie is het einddoel. Het vergt stappen, daadkracht en aktie om je ambitie te bereiken. Hier komen de twee andere delen van M.A.D. bij kijken. Motivatie zet je in beweging. Dit kan door allerlei externe factoren gefrustreerd raken. In mijn geval dus het reguliere blowen. Motivatie vindt haar oorsprong in enthousiasme. Je bent gemotiveerd de ambitie te bereiken. Ambitie is 'helaas' meestal ook louter theoretisch. Hier komt de D van M.A.D. om de hoek kijken. De meest lastige.

Discipline is voor de meeste mensen al een woord dat minder lekker in het gehoor ligt. Het lijkt iets te zijn dat nu eenmaal moet gebeuren en daardoor hikt men daar tegenaan. Ik ook. Als dat gebeurt is het zaak terug te gaan naar M.A.D. en je ambitie opnieuw de revue te laten passeren. Uit je ambitie zul je je enthousiasme moeten halen. Deze prikkelt vervolgens de motivatie die dan weer uitmond in de discipline die je van je luie kon af kan halen. Ik zeg 'luie kont' omdat dat in mijn geval aan de orde was. Ik was door het blowen totaal inactief geworden en dacht vrede te hebben met de status quo. Een gebrek aan motivatie kan natuurlijk allerlei oorzaken hebben.

Zo kan het zijn dat er simpelweg geen ruimte en tijd is in je leven voor het volgen van je hart. School, carriere, relaties, familieomstandigheden, er kan van alles spelen. Reëel zijn in je ambitie is essentieel. Schiet hoog en haalbaar. Als je de eerste stap hebt kunnen zetten komt stap twee in zicht. Houdt uiteraard het grote idee wel in het vizier. Als dat niet lukt kan het zijn dat M.A.D. een nare draai neemt omdat de motivatie wegvalt en vervolgens de discipline zoek raakt.

Tussen mijn oren

Jawel, de hoofdreden voor het uitblijven van een nieuwe blogpost zit weer eens tussen mijn oren.... Geen reden tot al te grote paniek want ik dit geval gaat het om mijn neus. Vorige week heb ik eindelijk de stap genomen en ben ik geopereerd aan mijn scheve tussenschot. Operatie was een eitje maar helaas had ik een kleine complicatie waardoor ik nu al een week met eerst tampons en later verbandstroken in mijn neus loop. Ben dus een week lang door mijn mond aan het ademen met een volgepropte neus.

Vandaag is het zover en mag naar het zich laat aanzien definitief het verband er uit. Dat is al een paar keer gebeurt en ik moet zeggen dat ik nog nooit zoveel adem heb kunnen halen. Mijn schot is scheef komen te staan toen ik als vier-jarig knaapje struikelde en op het beton viel. Dus al 33 jaar lang kan (kon) ik niet goed ademen door mijn neus. Ik durf te beweren dat ik persoonlijk de firma Otrivin op de been heb gehouden en dat het bestuur van deze verslavende neusspray zich achter gesloten deuren in lichte paniek zal afvragen hoe het verder moet nu ik mijn neus heb laten repareren.

Later meer

Rampsoep

Mijn eerste langere verhaal is tot stand gekomen als gevolg van een typefout. Ik maak nogal wat typefouten maar deze bleek goed van pas te komen. Mijn idee was om een verhaal te schrijven dat zich afspeelt eind 2012 als de wereld in complete chaos verkeerd. Het verhaal speelt een week voor Kerst en dus vlak voor de wel haast magische datum 21 december waarop volgens sommigen de wereld zal vergaan en volgens weer anderen de planeet en de mensheid zal ascenderen naar een hoger bewustzijnsniveau. Toen ik wilde schrijven dat het een tijd was vol rampspoed zag ik later dat ik per ongeluk rampsoep had getypt. Dat woord was de term die ik nodig had om mijn verhaal te schrijven. Een soep van rampen. Dat is wat het is. De magnetische polen zijn verschoven, Nederland is deels ondergelopen, Amersfoort ligt aan zee, de maan is weg, planeet Niburu is gearriveerd en de zon weet niet meer waar ze op moet komen. De economie is verdwenen, Belgen vluchten massaal naar Nederland en kannibalisme heeft onder de rivieren zijn intocht gemaakt. Om maar een paar rampen te noemen. Op hun zoektocht naar een verdwenen muziek legende baant het Genootschap van de Soep zich een weg door de chaos.

Zet je schrap voor een prettig gestoord mini epos dat is voorzien van:

Toverbos

Gele onderzeeër

Gaarkeuken

Ha-56

Innerchip

Morkel

Kyte service

Innerlijke rijkdom

Sergeant Pepperspray

Regenboog tijger

Niburu

en natuurlijk Lobo Kaag

DOWNLOAD RAMPSOEP

Uplifting branches

Namaste

Woordelijk spreken

Waarom schrijven tegen de bierkaai?
Als je niet weet wat een bierkaai is
Waarom vechten tegen windmolens?
Als fossiele brandstof schaars is

Dolende hardlopers storten neer
in een kuil gegraven door een ander
De lachende derde lacht niet meer
De tweede keer was zijn schip al recht

Dank je de koekoek zingt een gebekte vogel
Zijn vogelbiezen reeds gepakt
Als er 1 schaap over de Dam is
Staat de boer nog op centraal

Woorden die soms spreken
van een gouden zwijgen
Een zwijgen dat men toch niet hoort
Zelfs niet na dit laatste woord

Sommige Manen

De levensgolf gooit zeer regelmatig mijn roerige ritme overhoop. De vanzelfsprekendheid die hier uit spreekt brengt mij natuurlijkerwijs nogal van slag.Mijn gestructureerde eigen wijze houdt geen stand bij sommige manen.

Vol logica, ratio, opvoeding en cultuur zwem ik in groot gezelschap tegen de stroom in

Een peloton marathonzwemmers is driftend op weg van Hoek van Holland naar New York. Dwars door een warme golfstroom zonder daarop even mee te drijven

Mijn logica, ratio, opvoeding en cultuur houden geen stand bij sommige manen

Als de 'realiteit' een loopje met me neemt en toeval zichzelf belachelijk maakt door het te overdrijven. Omringt door een consensus gecultiveerd in kunstmatige intelligentie


Want DAT hadden we toch zo afgesproken?

2012 hangt aan mijn moeder

Deze afbeelding is voor mij bijzonder. Het is deel van mijn vroegste herinneringen. Mijn vader had lang geleden tijdens een reis naar Amerika een ketting meegenomen voor mijn moeder met deze schijf in zilver. Ik was er dol op al ver voor ik wist wat het daadwerkelijk betekent. Het is een weergave van de grote zonneschijf van de azteken kalender.

In de tijd dat ik mij begon te verdiepen in kalenders, zo'n vijf jaar geleden, realiseerde ik me pas wat ik al die jaren om mijn moeders nek heb zien hangen. In deze kalender speelt het getal 13 een grote rol. Ik ben van de dertiende generatie Gonggrijp. Daarnaast zijn mijn ouders getrouwd op vrijdag de dertiende en vlak voordat ik me er wat in ging verdiepen verhuisde mijn moeder naar het adres Golf 13. Mijn moeder en de zilveren kalender om haar nek huizen zo waar op 'Wave' 13.

De herkomst van de ketting is niet duidelijk. Volgens mijn moeder kan hij deze in Amerika of misschien zelfs Mexico hebben gekocht. Maar zeker weet ze het niet. Zoals met meer dingen rond mijn vader, blijft ook deze vraag onbeantwoord. Maar mijn moeder heeft dus al ongeveer dertig jaar lang een kalender om haar nek gericht op 2012. Gekregen van mijn te vroeg gestorven vader.

Van souvenir tot magisch erfstuk. Van mijn vader voor mijn moeder met een wonderlijke connectie naar mij.

Power to the peaceful - Michael Franti

Futuristic harmony

Left foot on a treshold my right about to step
My world is ‘bout to disappear, is it because the end is here?
Everything is changing all there is, will there be anything left to miss
Time a line from start till end, future pasts are here and now
The perception of a lot to lose is caught up in future blues somehow

The end of history coming soon to a theater near you
Not to worry have no fear this was coming a long long way
A vanishing illusion, one that never trully was our own
I thankfully let go of what I thought was mine to keep
Clingin on to share the promise, clinging on to live that hope

Future blues of yesterday
Future blues drifts away
Futuristic harmony
Futuristic you and me

You tell me what’s going on, you tell me on and on
I can only judge by feeling I will only trust the flow
It seems like it’s raining misery from clouds of pain and fear
Although the end is surely coming, rebirth is just as near

Pick your prophets, choose them now there waiting at the door
If you want your God is there in any shape or form you like
Let that God show you the way across or go without if you dare
There is no escaping this doorway, the treshold will be passed
Futures causing yesterdays tommorow’s in the past

Future blues of yesterday
Future blues drifts away
Futuristic harmony
Futuristic you and me

Jojo

Mijn voornemen elke dag wat te schrijven bleek weer eens niet haalbaar. Mijn bi-polaire ik zorgt voor hollen of stilstaan. Soms duizenden woorden per dag soms zwijgende vingers. Zie hier het resultaat van mijn stille vingers. Ik denk dat ik namens veel manisch depressieve mensen spreek als ik zeg dat de manie leuker is. Moet niet te gek worden natuurlijk en waken voor doorslaan. De dip, hoewel minder ristkant, is waardeloos. In beweging proberen te blijven en uitzingen. 'Achter de wolken schijnt de zon' e.d. Meestal is dat nog waar ook. Maar niets is goed genoeg. Moet raar lopen wil dit verhaal zo meteen niet eindigen met het weggooien ervan.

Ruwweg een week of twee, of laten we er voor het gemak maar 13 dagen van maken, zijn deze periodes. Als de up of de down langer zou duren is het serieus. Mijn langste down duurde jaren. Jaren weg geslapen, jaren ongelukkig, jaren stilstaan en jaren geouwehoer met mensen die voor mij geleerd hadden. Jaren verkeerde medicijnen en jarenlang het verkeerde diagnose label op mijn kop.

Ruim twee jaar geleden ging het weer goed mis. Flieptuut zoals dat inmiddels bij mij heet. Ik ben vast beraden om ooit te trachten, wellicht hier, uiteen te zetten wat mijn manie inhoudt en hoe deze een psychose wordt. Maar vandaag niet.

Vandaag zeker niet. Dat gaat veel beter als ik aan de andere kant zit. Verwacht ook geen eng, zwartgallig of zielig verhaal. 80% van zo'n periode is ronduit geweldig. De laatste 20 is daarentegen regelrecht krankzinnig en het puin ruimen achteraf duurt erg lang.

Maar goed, we zijn er nog, alles doet het nog (geloof ik) en mijn leven is de laatste paar jaren best in orde. Maar mijn ups en downs bepalen nog steeds in hoge mate mijn creativiteit. Wel probeer ik, ook nu, me te zetten tot schrijven op momenten dat dat moeilijk gaat.

Tja en als iemand me, na al die jaren, duidelijk kan uitleggen wat een psychose nou eigenlijk is dan hoor ik het graag. Ik omschrijf het wel eens als 'wakker dromen'. Alles voelt aan als een droom. Niets is toevallig en de het ene magische inzicht is nog niet bezonken of het volgende dient zich al aan. Gevoel van tijd smelt en honger verdwijnt. Dat is het grootste probleem. Als ik psychotisch kon zijn en tegelijkertijd kon eten en slapen zouden er geen mannen in witte pakken bij komen kijken. Maar goed zo werkt het natuurlijk niet.

Ik glij er in. Of moet ik zeggen ik gleed er in.

Een groot gevoel van euforie maakt zich meester van me. Ik schrijf sneller dan mijn schaduw, praat sneller dan het licht en mijn dagen vullen zich met opwinding.

Gelukkig heb ik vrienden. Goede vrienden die mij goed genoeg kennen om door mijn blijdschap heen te prikken. Maar dan nog sloeg ik hun waarschuwing in de wind en kon zelfs geïrriteerd reageren.


Ik heb vanwege de stemming van de dag geen zin en mogelijkheid deze periode goed te beschrijven maar kom hier nog wel op terug. Valt ook niet mee om zo'n wekenlange droom te omschrijven. Ik weet het zelf niet eens meer allemaal.

Weet nog van de duik in de Herengracht, de tv die het raam uitging, mijn onwelkome voeten, Holy Shelter, het ruimteschip onder het stadhuis, mijn correspondentie met Mick Jagger, het telefoonnummer van God (0800), mijn gitaar en de zoektocht naar mijn vader.

Ik weet dat ik dit op een dag in een prachtig verhaal opschrijf.

Op een dag, maar niet vandaag